Wystrój mieszkania jest w stanie wywierać ogromny wpływ nie tylko na jakość życia gospodarza, ale i na postrzeganie jego przez znajomych, przyjaciół, kolegów odwiedzających dom. Mieszkanie współczesnego człowieka w żadnym razie nie jest tylko miejscem do spania i przechowywania rzeczy – jest swego rodzaju wizytówką. W jaki sposób stworzyć wnętrze nie tylko komfortowe, ale i “przemawiające”? Popularny w środowisku ludzi młodych, twórczych i oryginalnych, styl awangardowy jest alternatywą do stylu klasycznego, który w latach 1920tych wydał się “młodym i gniewnym” zbyt mdły i banalny. Wnętrze w stylu awangardowym jest bardzo wymowną manifestacją indywidualności właściciela. Jednak żeby stworzyć “trafione” wnętrze awangardowe trzeba posiadać gust absolutny, ponieważ w przypadku awangardy bardzo łatwo przekroczyć granicę między oryginalnością a kitchem. Dla stworzenia wystroju awangardowego przydadzą się materiały i współczesne, i tradycyjne – plastik, metal, szkło, pomalowane drewno. Podstawą stylu są jaskrawe, czyste kolory: biel, czerń, czerwień, żółty i szary. Można użyć odcieni jednego koloru i pomalować cztery ściany odpowiednio na jasną zieleń, ciemną zieleń, pistacjowy i cytrynowy. Można pomalować ściany na biało, i z pędzlem w ręku stworzyć własną kompozycję. Generalnie, użycie kolorów i ich kombinacji zależy od gustu gospodarza i projektanta. Dużą rolę we wnętrzu awangardowym odgrywa gra kontrastów. Można zbudować oryginalne wnętrze na podstawie nawet najprostszego czarno-białego kontrastu. Ciekawym rozwiązaniem jest wykonanie dużych printów z czarno-białych zdjęć i wykorzystanie ich jako tapet. Wybór mebli też jest polem do popisu dla projektanta i jego oryginalności. Najprostsze wykorzystanie kontrastu – czarna sofa na tle białej ściany, a naprzeciwko – biały mebel na tle czarnej. W wystroju awangardowym świetnie wyglądają meble w stylu high-tech, najlepiej w połączeniu z nasyconym kolorem ścian. Awangardowy wystrój wnętrza jest tolerancyjny wobec łóżka podwieszanego albo stojącego na podium w środku pokoju. Najważniejsze w stylu awangardowym są dwa NIE – pierwsze “nie” mówimy rzeczom zbędnym (takim jak porcelanowy słonik cioci), drugie “nie” – rzeczom standardowym (takim jak obowiązkowa meblościanka). W awangardzie dobrze kierować się regułą “serca” pokoju, istotą której jest wyznaczenie w każdym pokoju swoistego centrum, które zadaje ton całemu wystrojowi. Centrum zależy, oczywiście, od przeznaczenia pokoju – np. w sypialni intuicyjnie wybieranym dominującym elementem jest łóżko, w dużym pokoju – kino domowe, sofa, albo być może dzieło sztuki? Mimo nasycenia kolorem i oryginalnością każdego detalu, wnętrze awangardowe ma stwarzać wrażenie, że wszystko jest na swoim miejscu. Detale w awangardowym wnętrzu – takie jak lampki, zasłony, a nawet talerze w kuchni – mają być utrzymane zgodnie z ogólnym duchem wnętrza. Prostota i wyrazistość awangardy, zachwyt czystym kolorem i kształtem stwarza wrażenie ponadczasowości i uniwersalności wnętrza zaprojektowanego w tym stylu. Pamiętajmy, że styl awangardowy narodził się jako bunt, dlatego istotą jego jest naruszenie stereotypów i śmiałe połączenie kolorów, kształtów, tekstur – a więc nie bójmy się złamać też i jego reguły.

Zastanawiając się nad wystrojem łazienki dochodzimy do wniosku, że są trzy kluczowe momenty: ma ona być modna, komfortowa oraz wszystkie materiały, których użyliśmy do osiągnięcia tych dwóch pierwszych celów mają być odporne na oddziaływanie wilgoci i pary. Tradycyjnie łazienka sąsiaduje z sypialnią. W większym domu oczywiście jest kilka łazienek, co jest rozwiązaniem optymalnym, ponieważ znika problem porannych kolejek oraz goście nie muszą przechodzić przez nie posprzątaną sypialnie, jeżeli chcą skorzystać z toalety. Większość ludzi jednak mieszka w warunkach, gdy łazienka jest wspólna dla wszystkich mieszkańców. Decyzja o połączeniu toalety i łazienki w przypadku licznej rodziny musi być przemyślana, bo z jednej strony trochę przestrzeni zyskujemy, a z drugiej strony – można spędzić trochę czasu oczekując na możliwość skorzystania z toalety, póki nastoletnia córka się wykąpie i umaluje. Innym sposobem powiększenia przestrzeni łazienki, oprócz połączenia z toaletą może być na przykład wymiana wanny na kabinę prysznicową albo zainstalowanie zlewu we wnęce i użycie półek (na przechowywanie ręczników i innych drobiazgów) zawieszonych pod sufitem. Styl, kolory i oświetlenie. Styl łazienki ma korespondować ze stylem mieszkania, albo przynajmniej tej strefy, w której ona się znajduje. Gama kolorystyczna może być użyta nieco inna. Jeżeli chcemy uzyskać efekt wizualnego poszerzenia przestrzeni zastosujmy na ścianę naprzeciwko wejścia kolor jasno-szary. Zwiększać, zmniejszać albo przecinać przestrzeń można za pomocą wykorzystania pasów o kontrastującym kolorze. W małej łazience użycie jasnych kolorów doda przestrzeni. Wystrój dużej łazienki w kolorach kontrastujących i żywych zestawieniach barw wizualnie zapełni przestrzeń i pomoże pozbyć się efektu pustego wnętrza. Wybierając oryginalne stylistycznie rozwiązanie np. ascetyczną czarną łazienkę, zastanówmy się czy chcemy każdy poranek rozpoczynać właśnie w takiej atmosferze. Dziś zdecydowanie nie da się obejść w łazience jednym źródłem światła. Wykorzystanie łazienek już nie tylko w celach higienicznych, ale też do relaksu powoduje konieczność zaplanowania elastycznego lokalnego oświetlenia (koniecznie odpornego na wilgoć). Materiały. Tradycyjnym materiałem dla łazienki są płytki, flizy, mozaika. Dziś można nabyć płytki o imitacji praktycznie każdego materiału – od skóry węża do zastygniętej lawy. Dla ludzi ceniących solidność i gotowych za nią zapłacić spore pieniądze – polecamy marmur. Jeżeli tylko chcemy dodać akcentu luksusu, można zakupić szafkę na umywalkę z marmurowym blatem. Oryginalne efekty można osiągnąć stosując takie nietradycyjne dla łazienek materiały jak panele ze stali nierdzewnej i grube szkło „butelkowe”. Meble i akcesoria. I pierwsze, i drugie są podyktowane użytym stylem. Teraz dostępne są meble w przeróżnych stylach – od klasyki po futurystyczny. Jeżeli chcemy długo korzystać z mebli, wybierzmy materiały odporne na wilgoć. Drewno bardzo ładnie prezentuje się w łazience, ale trzeba pamiętać że takie rozwiązanie wytrzyma góra 5 lat. Dobrze zainwestować w lustro, które „nie poci się” w warunkach dużej wilgotności.

Gdybyśmy porównali sztukę projektowania wnętrz do form muzycznych, to zaprojektowanie wnętrza hotelowego byłoby, niewątpliwie, operą. Istnieje cały szereg powodów, dla których projektowanie wnętrza hotelowego jest jednym z najbardziej skomplikowanych zadań dla projektanta i architekta. Zadaniem wnętrza hotelowego jest stworzenie atmosfery miejsca, które się zapamiętuje, do którego przyjemnie jest powracać na następną wizytę. Rozwiązania, zastosowane w projektowaniu wnętrza hotelu, powinny jednocześnie mieć oryginalny charakter, a również być racjonalne i komfortowe. Projektując wnętrze mieszkania, kierujemy się w głównym stopniu charakterem i gustem gospodarzy, natomiast wnętrze hotelowe jest “domem tymczasowym” dla bardzo różnych ludzi, o odmiennych zamiłowaniach estetycznych i różnych wymaganiach dotyczących komfortu wypoczynku. Dlatego wystrój hotelu ma być nacechowany uniwersalnością. Ze względu na duży obszar prac – hall, recepcja, restauracje i bary, schody, korytarze, strefa lounge, pokoje różnej klasy, balkony, łazienki – projektowaniem wnętrza hotelu zajmuje się z reguły cały zespół architektów i projektantów. Gość w hotelu ma się poczuć z jednej strony jak w domu – pod kątem komfortu i racjonalności, mieć w pokoju “wszystko pod ręką”, tak jak się przyzwyczaił, a z drugiej strony – nie jak w domu, a w miejscu o swoistej oryginalnej atmosferze, przełamującej rutynę standardowych rozwiązań mieszkalnych. Stworzenie takiego wnętrza jest dużym sukcesem projektanta. Z reguły, projektowanie wnętrza hotelowego poprzedza jakaś koncepcja albo inspiracja pewnym stylem (np. secesja, country, high-tech) albo epoką. Dobrym rozwiązaniem, zachęcającym gości do powrotu, jest zaprojektowanie wnętrza hotelowego z wykorzystaniem stref (albo pokoi) o różnym stylu. Wtedy klient, już mając zaufanie do poziomu usług hotelu, ma możliwość “zmiany nastroju” pokoju. Wnętrze hotelowe powinno pozostawać w harmonii z budynkiem i jego stylem architektury, zarówno jak i z całym zespołem architektonicznym miejsca, gdzie jest usytuowany hotel. Co nie znaczy, że zabrania się podejścia kreatywnego. Niektórzy właściciele hoteli stawiają własnie na niestandardowe rozwiązania: hotele z lodu, hotele na drzewie, hotele-muzea, i to właśnie oryginalność w połączeniu z reklamą, zapewnia zainteresowanie gości. Jednak w pogoni za oryginalnością i pragnieniem zaskoczyć odwiedzających, nie zapominajmy, że goście hotelowi jednak pragną wypoczynku i ciała, i duszy, a oczy mogą mieć już zmęczone całodziennym oglądaniem zabytków i muzeów. Mimo bogactwa możliwości kreatywnych rozwiązań, głównym motto projektowania wnętrza hotelowego ma być komfort gościa. Co z tego, że zainwestujemy większość środków w wystrój hallu i recepcji, jeżeli pokoje hotelowe będą nieodpowiednio zaopatrzone, a użyte materiały niedługowieczne i złej jakości? Przecież klienci, którzy skuszą się na “piękną okładkę” z całą pewnością nie powrócą po raz drugi do pękniętej umywalki, i będą odradzać zatrzymanie się w hotelu swoim znajomym.

Lustro w sztuce wnętrzarskiej jest tradycyjnie najbardziej mistycznym, zagadkowym elementem i wśród użytkowych, i wśród dekoracyjnych. Lustro zawsze przyciąga człowieka do tego, by spojrzeć zarówno na siebie, jak i na wystrój swojego mieszkania z niespodziewanej strony. Według japońskiej legendy, to właśnie za pomocą naszyjnika i lustra udało się wywabić bogini słońca Amaterasu z jaskini, żeby uratować ziemię, ginącą przez brak jej promieni. Inne słynne lustro – to mówiące lustro złej wiedźmy (macochy królewny Śnieżki) albo krzywe lustro z bajki Andersena o Królowej Śniegu. Pierwsze lustra zjawiły się w czasach starożytnych i były kawałkami polerowanego metalu w ramkach i z uchwytem. Tak trwało aż do XVI wieku, kiedy to mistrzowie weneccy opracowali technikę produkcji luster o większych rozmiarach – już z możliwością zawieszenia na ścianie. Od tego momentu lustro ścienne staje się nieodłącznym elementem wystroju bogatego europejskiego domu. W wieku XVII lustro zyskuje wielką ozdobną ramę, i w tej postaci staje się jedną z najbardziej rozpoznawalnych cech stylu klasycznego. Generalnie, nie ma teraz takiego stylu projektowania wnętrz, który by nie korzystał z luster w tej albo innej postaci. Dziś lustro już nie służy tylko do oglądania się albo dekoracji pokoju. Jak słusznie zauważył Lewis Carroll, autor „Alicji po drugiej stronie lustra”, jest to równoległy świat. Lustro jest potężnym elementem definiującym aspekt geometryczny mieszkania. Jeżeli chodzi o manipulację światłem i przestrzenią, lustra nie mają konkurencji. Dostępne są lustra olbrzymie, o możliwości zainstalowania na całej ścianie. W małym mieszkaniu polecane są takie rozwiązania za pomocą luster, jak odbicie światła okna, dające niebywałe poszerzenie przestrzeni. Lustro, postawione w ciemnym dalekim kącie mieszkania, zwłaszcza we wnęce, stworzy iluzję wejścia do innego pomieszczenia. Bardzo popularne są lustrzane drzwi wbudowanych szaf (funkcjonujące jako panele przesuwane), pomagające zarówno oszczędzić przestrzeń, jaki wizualnie zyskać kilka metrów. Jednak inspirując się tworzeniem iluzji optycznych i przestrzennych za pomocą luster trzeba pamiętać o pewnych regułach. 1)Im większe lustro, tym bardziej zauważalne w nim są aberracje (krzywizny). Użycie zwłaszcza luster powieszonych naprzeciwko siebie (tzw. nieskończony korytarz) raczej nie doda uroku mieszkaniu, ponieważ prawie na pewno w drugim czy trzecim odbiciu zobaczymy już całkiem „krzywy świat”. 2)Lustro najlepiej nie wieszać pod kątem do ściany, bo zaburzy estetykę pionową mieszkania – chyba że chcemy taki efekt zakrzywienia osiągnąć. 3)Optymalne zawieszenie lustra, w którym chcemy widzieć się od stóp do głów – górna granica nie niżej 170 cm nad podłogą, dolna – nie wyżej 30 cm. Jednak wszystko tu zależy od wzrostu członków rodziny. 4)Zaznaczyć granicę pomiędzy naszą i „tą drugą” stroną dużego lustrzanego panelu pomoże rama, jakiś detal znajdujący się około lustra – np. sztuczne rośliny albo stojący niewielki mebel.