Wybierając nowe rozwiązanie w wystroju mieszkania, “przymierzamy” różne kolory, style, rozważamy zarówno metraż mieszkania jak i swoje możliwości finansowe. Czasem odpowiedź jest oczywista. W “idealnym” świecie TV – świecie, stworzonym przez reklamę – piękne szczęśliwe rodziny mieszkają w jasnym domu o ogromnych oknach, w przestrzeni minimalistycznej, ale napełnionej światłem. Dlaczego by nie stworzyć wnętrza opartego o dominację bieli? Często ludzie obawiają się własnego niechlujstwa i związanej z nim metamorfozy bieli w kolory szare, żółte, brązowe. Z drugiej strony – dziś są dostępne bardzo zaawansowane środki czystości oraz materiały, które dosłownie “nie brudzą się”. Moda na biel w projektowaniu wnętrz ma swój początek w latach 20-tych, kiedy to pewna londyńska pani, rodzina której wzbogaciła się na wydobyciu i sprzedaży węgla, postanowiła “wymazać” własne wspomnienia o rodowodzie dostatku i urządziła w domu białe wnętrze. Zainspirowało to słynną projektantkę Syrie Maugham (żonę Somerseta Maughama) do urządzenia własnego pokoju w różnych odcieniach koloru śmietankowego. Nawet kwiaty w jej pokoju były białe. Białe meble zostały oznaką bogactwa, elegancji i wpływowości. Biały kolor mówił: w świecie ludzi wyższych sfer nie ma brudu. Moda na biel trwała w najlepsze też w latach 30-tych, zwłaszcza że wtedy panowała też moda na opaleniznę, które to trendy wzajemnie się wspierały. W czasach dzisiejszych mieszkańcy dużych miast decydują się na wnętrza białe, żeby psychicznie odpocząć od panującego na zewnątrz hałasu, kurzu i brudu. Pomagają w stworzeniu takich „czystych” wnętrz też w dużym stopniu współczesne materiały, łatwe w czyszczeniu. Biały kolor jest unikalny. Składa się ze wszystkich kolorów i razem z czernią tworzy osobną grupę kolorów – innych niż barwy spektralne. Jego nastrój – to czystość, świat idei, zimno albo na odwrót – ciepło. Może pomóc zarówno wyciszyć się, jak i skoncentrować się. Jako tło jest doskonałym partnerem do każdego koloru, podkreślając jego nasycenie. Kolor biały zastosowany we wnętrzu jest wcieleniem minimalizmu doprowadzonego do ekstremum. Dobra wiadomość dla posiadaczy mieszkań o małym metrażu – kolor biały, dominujący we wnętrzu wizualnie poszerza przestrzeń. Jak żaden inny kolor, biel sprawdza się w niebywale szerokiej palecie stylistycznej – od high-techu do stylu klasycznego. W bieli odnajdą się zarówno minimaliści, jak i romantycy. Używając dodatków z naturalnego drewna, mat z bambusa, świec, oraz np. gadżetów afrykańskich można stworzyć bardzo oryginalny wystrój w stylu „białe etno”. Trzeba też dodać, że biel niekoniecznie musi być „wzorcowa”. Do białych wnętrz zalicza się też takie o kolorach kości słoniowej, o bardzo delikatnym kolorze różowym, kolorze miąższu melona, w ciepłym śmietankowym kolorze albo chłodnej niebieskawej bieli. Żeby podkreślić wnętrze, ubrane w biel, trzeba dobrze zaprojektować oświetlenie. Niezbędne jest wykorzystanie lokalnego światła, pomagającego urozmaicić wizualnie dosyć jednorodną przestrzeń. Polecane jest wykorzystanie w interierze kontrastujących detali.

Prowansja… Z reguły pierwsze skojarzenie Polaka – to zioła prowansalskie, a więc jak najbardziej związane z gotowaniem i kuchnią. Ale Prowansja to nie tylko zioła, a też i zapierające oddech pejzaże, niezwykłe granatowe morze i ukształtowany wiekami styl wystroju wnętrz – jednocześnie wyszukany i ciepły. U nas urządzenie wnętrza pokoju gościnnego czy dziennego w stylu prowansalskim wyglądałoby trochę lekkomyślnie, no ale kuchnia z obecnym w niej ciepłem jest stworzona do aranżacji jej a lá Prowansja. Ma ten styl kilka charakterystycznych cech, o których poniżej. Kolory. Podstawą kolorytu kuchni prowanckiej (ściany, podłogi) są kolory neutralne takie jak szarość, beże, biel, czerwono-brązowy albo kolor musztardy. Inne elementy wystroju są wykonane w jaskrawych, nasyconych kolorach. Trzeba powiedzieć, że takie wykorzystanie koloru, intuicyjnie stosowane przez mieszkańców prowanckich wsi na przestrzeni stuleci jest jak najbardziej polecane przez nowoczesnych projektantów wnętrz. Kolory kontrastujące kuchni Prowansu to paleta rodem z jego natury: lawendowy, pomarańczowy, żółty, kobaltowy i oraz soczysta zieleń. Klasyczne połączenie to żółty i niebieski, jednak jeżeli wydaje się nieoryginalne, to polecamy kombinacje w duchu współczesnych tendencji stylu prowansalskiego – kobalt z czerwienią, zielenią, kolorem złotym albo kości słoniowej. Ściany i podłogi. Tradycyjne zastosowanie belek z drewna do budownictwa spowodowało że w czasach dzisiejszych są one obok charakterystycznej kolorystyki jedną z najbardziej rozpoznawalnych cech stylu prowansalskiego. Struktura dodaje wnętrzu niezbędnych detali i ciepła. Jeżeli nie ma możliwości dodać belki, to można je po prostu … narysować. Wśród dużej oferty tapet łatwo dobrać takie o pasującej fakturze i po prostu imitować charakterystyczny sufit. Ściany polecamy wykonać w stylu nierównego tynku. W typowym domu prowanckim podłogi są zrobione z ceramicznej mozaiki w kolorze terakoty. Patynowane podłogi drewniane też są doskonałym dodatkiem do stylu. Tekstylia. Bardzo ważną rolę pełnią w kuchni prowansalskiej tekstylia, dodające wnętrzu charakteru. Tradycyjne ornamenty Prowansji to elementy roślinne, zainspirowane przyrodą regionu, a również motywami orientalnymi. Zasłony, obrusy, poduszki, serwetki, ręczniki kuchenne są bawełniane, kolorowe i wzorzyste, czasem z haftem. Podstawowe kolory to czerwień, indigo oraz żółty, szeroko wykorzystywane motywy to cytryny, oliwki, słoneczniki, powtarzane w nieskończonych kombinacjach. Elementami dekoracyjnymi stołu często są koszyki z tkaniny, w których podaje się chleb albo wino. Meble i dodatki. Proste jasne i praktyczne drewniane meble kuchni prowansalskiej są z punktu widzenia ozdobnego zaledwie tłem dla dodatków, o których poniżej. Nie da się wyobrazić sobie wystroju prowansalskiego bez ceramiki. Dzbany, talerze, wazony są wykorzystywane nie tylko w celach ozdobnych, ale też można na nie spojrzeć od strony praktycznej. Inny istotny detal – to aromaty. Woreczki lawendy albo rozmarynu, położone na półki pomogą pozbyć się nieprzyjemnych zapachów, a jednocześnie ich delikatny aromat przywołał wspomnienia o lecie. Na ścianie przyda się też reprodukcja van Gogha albo Cezanne’a – słynnych miłośników Prowansji.

Styl loft (z ang. “poddasze”) należy do najmodniejszych i najnowszych tendencji w projektowaniu wnętrz. Zaczęło się wszystko od przerabiania przez kreatywnych ludzi miejsc takich jak poddasza, stare magazyny i inne pomieszczenia pierwotnie nie przeznaczone dla zamieszkania, na apartamenty zarówno przestrzenne jak i przytulne. Cechą bardzo charakterystyczną dla loftu jest obecność we wnętrzu elementów “uratowanych”, przypominających o historii pomieszczenia, takich na przykład jak odsłonięta naturalna ściana z cegły albo kamienia, stary piec, podłoga z desek, pokrytych patyną czasu. W stylistyce loft nie kłócą się takie elementy z sąsiadującymi meblami ze szkła i metalu. Generalnie, połączenie starego i nowego jest podstawą stylu loft, w związku z czym nie zabrania się w takim interierze nawet umieszczenia starej wanny na wygiętych łapach – np. w połączeniu z nowoczesną baterią. Inną cechą charakterystyczną jest bardzo otwarta przestrzeń i koloryt nawiązujący do urbanistyki – kolory cegły, kamienia, betonu. Obecność innych oprócz obowiązkowych “zachowanych” elementów loftu jest podyktowana indywidualnością właściciela. Tak samo jak i kolorystyka. Niektórzy decydują się na nawiązanie do awangardy poprzez użycie zdecydowanego koloru na jednej ze ścian – jest to bardzo pomocne w strukturyzacji różnych stref “poddasza”, zazwyczaj organizowanego jako jeden duży pokój. Tutaj ważne żeby wszystko pozostawało w harmonii: jeżeli chcemy jaskrawego koloru, najlepiej by był to jeden kolor, np. indigo albo bordowy, zajmujący mniej więcej jedną czwartą “gołej” przestrzeni. Dodanie gadżetów w takim samym kolorze – np. ceramiki albo poduszek postawi niezbędne kropki nad “i”. Innym rozwiązaniem kolorystycznym loftu jest dotrzymanie wierności “ponurym”, a jednocześnie bardziej wytrawnym odcieniom podkreślającym klimat urbanistyczny. Dobrze pasują do takiego wystroju grafiki na ścianach. W dobrym guście jest, jeżeli takie elementy loftu jak okna, drzwi, panele podłogowe, ewentualne karnisze nie żyją własnym życiem, ale są utrzymane w kolorycie naturalnego drewna albo pofarbowane na neutralny kolor już obecny w interierze. Przestrzeń loftu z reguły nie dzieli się za pomocą ścian. W tym celu można wykorzystać stelaże, panele szklane, ekrany z tkanin, a może nawet … pomalowane stare rury albo rusztowania, przerobione na półki. Strefa kuchni też jest otwarta, dobrym pomysłem jest zainstalowanie wyspy kuchennej (jeżeli metraż pozwala) albo oddzielenie kuchni za pomocą baru. Flizy mogą nawiązywać do stylistyki industrialnej. Fajnie będzie wyglądała w kuchni stal nierdzewna albo zielone szkło “butelkowe”, ciekawie się zaprezentuje lodówka retro. Można zastosować mozaikę – też w łazience. Na sofy i fotele nie skąpmy miejsca i pieniędzy. Dobrze wyglądają na poddaszu sofy skórzane, z zamszu, z dobrze zaznaczoną teksturą. Loft lubi się też pochwalić drogim sprzętem RTV – telewizorem “na całą ścianę”, kinem domowym. W wielu loftach sypialnia jest rozmieszczona powyżej dużego pokoju. Jeżeli wszystkie pomieszczenia są na jednym poziomie, intymność strefy sypialnej zaznacza jedna ściana. Łóżko jest z reguły niskie, ale można użyć też jakiegoś “antyku” – np. kutego łoża. W roli szafy może być użyty wieszak dla ubrań – nawet taki na kółkach jak ze sklepu. Częstymi elementami dekoracji loftu są panele lustrzane – od podłogi do sufitu. Zasłony – bardzo oszczędne, dobrze pasują do poddasza przeróżne rolety i żaluzje. Ciekawie będą wyglądać zasłony z “graficznym” nadrukiem albo innym dużym motywem.

Ma naprawdę wiele imion: pokój gościnny, pokój duży, salon, living room. Spośród wszystkich pomieszczeń domu jest przestrzenią najbardziej wielofunkcyjną i używaną przez największą liczbę ludzi – i mieszkańców, i gości. To właśnie ten pokój (kiedy jest wykorzystywany jako gościnny) jest w największej mierze wizytówką gospodarzy. Dlatego projektując pokój dzienny należy umiejętnie podzielić go na strefy o różnym przeznaczeniu. Ponieważ planów mamy mnóstwo, będziemy musieli zaprojektować przestrzeń zdolną do transformacji. Poniżej tylko kilka przykładów funkcji, które mogą dominować w pokoju dziennym. Klub. Wszystko jest zaplanowane tak, aby większa kompania mogła spotkać się i komfortowo spędzić czas razem. Potrzeba dużo miejsca do siedzenia – kanapy, taborety, fotele, podnóżki. Miękki dywan, konieczny do stworzenia przytulnej atmosfery, podświetlony barek, stolik na kółkach dla podania zakąsek. Można urządzić w domu biliard, darts, albo postawić stolik do brydża – wszystko zależy od upodobań naszej paczki. Jeżeli spotykamy się oglądać mecze piłkarskie – przyda się też duży ekran, ale to już nawiązuje do następnego pomysłu. Kino. Centrum pokoju – ekran kina domowego, reszta obecnych mebli i innych sprzętów oraz ich położenie są podyktowane wygodą widza. Konieczne są półki albo szafka na kolekcję dvd. Na ścianach polecamy powiesić plakaty kinowe w delikatnych ramach, autografy gwiazd, etc. Pokój muzyczny. W przypadku gdy w naszej rodzinie jeden albo więcej jej członków zajmuje się muzyką, wystrój pokoju dziennego może być zdominowany właśnie tę ideą. W centrum pokoju niech będzie piano, albo może nawet fortepian. Tutaj też trzeba umiejętnie zadbać o właściwości akustyczne pokoju. Jeżeli nie gramy muzyki, ale uwielbiamy jej słuchać to umieśćmy w centrum pokoju zaawansowany system do odtwarzania muzyki wraz z kolekcją płyt. Można udekorować pokój starym gramofonem, na ścianach powiesić nuty w ramach. Gabinet – muzeum – biblioteka. Ta funkcja pasuje w przypadku gdy często zdarza się pracować w domu, a nie ma na to osobnego pokoju. Często gospodarz jest posiadaczem obszernych księgozbiorów albo innych kolekcji, które pragnie pokazać gościom. W tym przypadku w pokoju dziennym konieczne jest biurko i przemyślany zestaw stelaży albo gablot szklanych do umieszczenia kolekcji. W przypadku, gdy kolekcja właściciela jest naprawdę obszerna, nie warto od razu starać się pokazać wszystko – zwłaszcza jeżeli chodzi o obrazy. Wystawmy kilka okazów i wymieniajmy ekspozycję od czasu do czasu. Jeżeli jesteśmy zdecydowani urządzić wnętrze pokoju dużego z taką właśnie funkcją – pamiętajmy o właściwym oświetleniu zarówno strefy dla pracy, jak i szaf z biblioteką i gablot z „wystawą”. Przydadzą się w takim pokoju też ekrany albo inne przesuwane elementy, pomagające w odizolowaniu się od reszty pokoju podczas pracy. Niezależnie od dominującej funkcji pokoju dziennego, nie zapominajmy, że ma on służyć całej rodzinie codziennie, a nie tylko dla okazjonalnych spotkań z przyjaciółmi, dlatego to właśnie gospodarze i ich dzieci mają się w nim czuć najbardziej komfortowo.